ประเทศไทย..เกิดอะไรขึ้นนะ เมื่อวานร้อน วันนี้อากาศเช้าๆเย็น สายๆหน่อย แดดร่ม แล้วอากาศก็ขมุกขมัว เล่นเอาดิฉันแทบเป็นไข้
นั่งสวยๆอยู่ โทรศัพท์ก็เข้ามา....เสียงดังสนั่น ดิฉันอยู่ใกล้สุดก็รับค่ะ
"สวัสดีค่ะ ไปรษณีย์...ค่ะ" ส่งเสียงหวานไปตามสายค่ะ
"สวัสดีครับ จาก ควบคุมคุณภาพนะครับ พอดีมีเรื่องอยากแจ้งให้ทราบครับ" ต้นสายเสียงหล่อทุ้มมากค่ะ แต่ดิฉันสิคะ เหงื่อแตก ฝ่ายควบคุมคุณภาพโทรมาจะมีอะไรร้ายแรงไหมนะ มองหารอบข้างไม่มีใครเลย
"ค่ะ" รับคำไปคำหนึ่ง รอลุ้นอย่างระมึก
"เรื่องเป็นอย่างนี้นะ ลูกค้าเขาส่งของไปอังกฤษนะครับ เป็นเอกสารเกี่ยวกับการศึกษาของลูกเขานะครับ" ฝ่ายควบคุมฯอธิบาย
ดิฉันยังนั่งใจฟัง รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาจริงๆแล้วสิ
"แล้วตรวจสอบแล้ว ปรากฎว่าของออกจากเมืองไทย และอังกฤษรับไปแล้วนะครับ"
ดิฉันโล่งอก นึกในใจ อย่างน้อย เราไม่ได้ทำผิดแล้วล่ะ รอดตาย -รอดตาย - รอดตาย ท่องอยู่ในใจ
"แต่ว่า อังกฤษทำของเขาหายครับ ดังนั้นเขาจึงเรียกร้องค่าชดใช้มา แต่ว่าเราคงชดใช้ให้ไม่ได้หมดตามนั้นแหละนะ ยังไงรบกวน ไปรษณีย์ของคุณช่วยประสานงานเรื่องการชดใช้ด้วยนะครับ แล้วทำเอกสารส่งมาให้ฝ่ายควบคุมฯด้วยนะครับ"
อ้าว ฝ่ายควบคุมขา แล้วหนูจะทำไงคะ...สิ่งแรกคือ โทรไปหาลูกค้าก่อนค่ะ
"สวัสดีค่ะ คุณพี่.......ใช่ไหมคะ"
"ครับ ไม่ทราบว่าใครพูโสายอยู่ครับ"
"ไปรษณีย์...ค่ะ ทราบว่าของที่คุรพี่ส่งสูญหายน่ะค่ะ จะโทรมาเกี่ยวกับเรื่องการชดใช้ค่ะ"
"ชดใช้อะไร!!!!..."ตวาดกลับมาอีก "คุณรู้ไหมว่าลูกผมไม่ได้เรียนน่ะ อะไรมันก็ชดใช้ไม่ได้หรอก โฆษณาเสียใหญ่โต แต่ทำไม่ได้เลย วันหลังไม่ต้องโฆษณา"
"แต่พี่คะ ของมันไปถึงอังกฤษแล้วไปรษณีย์อังกฤษเป็นคนทำหายนะคะ "
"คุณก็ต้องให้ไปรษณีย์อังกฤษช่วยหาสิ"
"คุณพี่คะ ถ้าไปรษณีย์อังกฤษเขาหาเจอ เขาคงไม่แจ้งมาว่ามันหายหรอกค่ะ แล้วเขาก็เป็นคนเสนอมาเองว่า ให้แจ้งค่าชดใช้ค่าเสียหายเขาไป เขาจะชดใช้ให้ค่ะ" ดิฉันย้อนไป หนอยมีอย่างที่ไหน ตัวก็รู้ว่าอังกฤษทำหาย แต่มาด่าไปรษณีย์ไทย แน่จริงไม่ไปด่าไปรษณีย์อังกฤษล่ะ
"จะชดใช้ยังไง" เริ่มอ่อนเสียงลง
"ก็คงจะได้ไม่หมดตามที่คุณพี่เรียกร้องหรอกนะคะ ค่าห้อง ค่าติวอะไรพวกนี้คงจะไม่ได้หรอกค่ะ"
พูดยังไม่ทันจบก็วางสายใส่ดิฉันโครมเบ้อเร่อค่ะ ปรากฎว่าการเจรจาไม่สัมฤทธิ์ผลค่ะ
คิดว่าเขาคงเสียใจที่ลูกเขาไม่ได้เรียนที่อังกฤษ และโมโหที่เรียกร้องค่าเสียหายก็ไม่ได้ตามที่ขอ ดิฉันก็ปล่อยเขาไปก่อนค่ะ ไปจัดารทำเอกสารเกี่ยวกับการชดใช้ รอเพียงเขาเซ็นต์รับเงินค่าเสียหายไปก็จบ
พอวันรุ่งขึ้น ดิฉันก็โทรใหม่ค่ะ แต่ไม่มีคนรับสาย
วันต่อมาก็โทรอีกค่ะ จนจะจำเบอร์เขาได้ขึ้นใจแล้วนะคะ ก็ยังไม่มีคนรับ
จนวันที่สามเขาจึงได้รับสาย
"คุณพี่คะ หนูจะโทรมาแจ้งเรื่องค่าชดใช้ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพี่สะดวกมารับวันนี้ไหมคะ"
"วันนี้ผมไม่ว่าง"
"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ว่างไหมคะ"
"พรุ่งนี้ก็ไม่ว่าง"
"ถ้าอย่างนั้น คุณพี่สะดวกมารับวันไหนคะ"
"วันเสาร์" ปลายสายตอบมา ฟังจากน้ำเสียงคาดว่าเขาคงใจเย็นลง และรู้อย่างลึกซึ้งแล้วว่ามันไม่ใช่ความผิดของเรานะ
"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันเสาร์รบกวนคุณพี่มาลงชื่อรับค่าเสียหายด้วยนะคะ"
"อืม" ตอบแค่นั้นแล้วเขาก็วางสายไป
พอวันเสาร์ อิฉันก็รอๆๆๆๆ จนจะปิดไปรษณีย์ ก็มีชายร่างภูมิฐานอีกคนหนึ่งมา
"ผมมารับค่าชดใช้ ค่าเสียหาย" เขาบอก
ดิฉันยิ้ม (แต่เขาไม่ยิ้มค่ะ) แล้วหยิบเอกสารลงชื่อให้เขาลงชื่อ พร้อมจ่ายเงิน แล้วบอกกับเขาว่า
"ขอโทษด้วยนะคะพี่ หนูก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น" เขายกมือขึ้นห้าม ประมาณว่าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ให้มันจบไป...
เฮ้อ..เชื่อไหมคะ ตลอดเวลาที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น ดิฉันไม่สบายใจเลยค่ะ นึกถึงใจเขาใจเรานะคะ..แต่มันก็เป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆค่ะ...ดิฉันว่าไปรษณีย์ไทยเนี่ยทำงานหนักกว่าไปรษณีย์เมืองนอกเสียอีกนะคะ ทำด้วยใจจริงๆ แต่สุดท้ายวันๆก็ไม่วาย โดนด่า โดนว่า จะมีใครไหมนะ...ที่จะชื่นชมเราบ้าง....คงต้องนับหนึ่งไปถึงนิรันดร์นะคะเนี่ย...เฮ้อ...(อีกครั้ง)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น